مىدهد و هرگز خداوند براى فرد غير معصوم جائز الخطاء چنين ولايتى را قرار نمىدهد و مورد رضايت او هم نيست و اگر فرضاً از نظر تئورى و بحث مدرسه‌اى ، ولايت مطلقهء فقيه را بپذيريم ولى در محيط و جوّ امروز كه مردم نوعاً داراى رشد فكرى و شعور سياسى مىباشند و با جهان خارج ارتباط دارند و آزاديهاى سياسى كشورهاى جهان را مشاهده مىكنند ، ناديده گرفتن آراء و نظريات مردم و سلب آزاديهاى سياسى از آنان و اصرار بر ولايت مطلقهء فقيه و لزوم تسليم همهء اقشار در برابر نظر يك فرد غير معصوم جائز الخطاء موجب زدگى و عصيان آنان مىشود » ! ! اين گونه اظهار نظرها بيشتر شبيه به حرفهاى سياسى و عوام پسند است تا نظريهء علمى و فقهى ، آخر كداميك از فقهاء عظام و كداميك از اصحاب - رضوان اللَّه عليهم - ولايت مطلقه را اين طور تعريف كرده‌اند كه حالا ما بخواهيم در صدد تخطئهء آنها برآئيم ؟ « ولايت مطلقهء فقيه » يعنى آنكه ولىّ امر در هر سه منصب « فتوى » و « قضاء » و « حكومت » داراى ولايت است و محدودهء ولايت او محدود به منصب « فتوى » يا منصب « فتوى » و « قضاء » نيست و او در چارچوب منافع اسلام و مصالح جامعهء اسلامى ، حقّ دخالت در همهء شؤن اجتماع را دارد و از همين جهت است كه هر سه ركن اساسى نظام يعنى ركن تقنينى ، ركن قضائى و ركن اجرائى ، تحت اشراف و اختيار ولائى اوست . « ولايت مطلقهء فقيه » يعنى آنكه ، به دلالت عقل و شرع ، احدى حقّ